home > dutch > studies > theologie > ethiek > theologia > god-oneindig.php



God is de ÉNE en toch oneindig in Zijn Liefde voor alle aspecten van het leven


Het christelijk geloof houdt vast aan de belijdenis dat God zowel absoluut on(ver)deelbaar is als absoluut oneindig en dat Hij troont boven het universum en dat toch alles is vervuld met Zijn heerlijkheid. Anselm zei het als volgt: "God is Hij dan Welke niets groter bedacht kan worden". Met andere woorden: Hij is zowel absolute Eenvoud(igheid) als absolute oneindigheid; Hij is zowel transcendent als immanent.

Men kan niet beweren, zeg, dat dit of dat een miljoenste van Gods Wijsheid of Liefde is. God is ÉÉN (1 × 1 × 1 zoals de dimensies van de ruimte of van een kamer, om het op een wiskundige manier te zeggen en niet 1 + 1 + 1, waar de Moslims ons van betichten). Daarom is Hij ondeelbaar. Ondeelbaar in Zijn oneindigheid en oneindig in Zijn ondeelbaarheid. Dat is één van de redenen waarom Hij de alfa en de omega is, het begin en het einde (en alles ertussen in, mogen we mentaal wel aanvullen).

In allerlei soorten theologieën zijn mensen afgedwaald van deze waarheden, of naar rechts of naar links. Het resultaat is groeiende wanorde zowel wat iemands begrip van de Godheid betreft, als iemands verstaan van het universum en van zijn plaats daarin.



"Hoor, oh Israel, God is de ENE."

Transcendent; tronend boven het universum

Immanent; alles is vervuld van Zijn heerlijkheid

Letterlijk of lichamelijk aspect

Verstandelijk aspect

Gevoelsaspect

Geestelijk aspect

On(ver)deelbaar; absolute eenvoud(igheid)

"Er bestaat geen maat voor Zijn verstand" (Hij gaat ons intellect helemaal te boven) "God woont in de eeuwigheid."

"God heeft meer lief dan een moeder." God is een persoonlijk God.

"Bij God zijn alle dingen mogelijk." Oneindig in oneindigheden (alle even almachtig)

God als te afzijdig en te transcendent. (Islam en sommige Judaïstistische theologieën). Deïsme.

God als te immanent en daarom te naijverig of bemoeizuchtig en daarom te mysterieus. (Islam en sommige Judaïstistische theologieën). Mysticisme.

God staat los van de natuur als een onbepaalde persoon, of quasi kracht. Agnostisch materialisme.

God als deel van het universum in al haar aspecten (totaal immanent; alles is goddelijk/ god is onpersoonlijk). Pantheïsme.

Het gehele universum als een enkel levend organisme of quasi mechanisme. Atheïsme.

Een oneindig aantal goden (of atheïstische [Buddistische] krachten) die uit de primordiale chaos verrezen. Polytheïsme.

Heftige weerzin tegen de christelijke boodschap en het misbruiken van alle andere geloven omwille van het kwade. (Kwaad is goed en goed is kwaad). Satanisme.


Vanwege de gevallen staat van ons hart en intellect ervaren wij spanning in de waarheid en hebben de neiging om de ene of andere zijde te overbenadrukken. Toch is de waarheid geen tegenstrijdigheid alsof het inconsistent aan zichzelf was, maar een wonderlijke paradox; bestaande uit verschillende aspecten die elkaar in balans houden: evenals wat de waarheid betreft van aan de ene kant de menselijke verantwoordelijkheid en aan de andere kant Gods verkiezende genade.

Wanneer men eenmaal een kant van de waarheid overdrijft, belandt men in de problemen en om die op te lossen kan men in een vicieuze cirkel belanden die een nederwaardse spiraal wordt. Dat is wat ik hierboven heb beschreven, zowel aan de rechter als aan de linker zijde.

Het is ook mogelijk om een gespleten houding te koesteren die aan beide zijden mank gaat en dan ontstaat er een theologie die met zichzelf in tegenspraak is. Zo geloven sommige Joden en Moslims in een god die zowel afzijdig en onbereikbaar is als te dichtbij en bemoeizuchtig of naijverig. Aan de ene kant is Allah de onbereikbare en aan de andere kant eist hij volledige onderwerping en dat tot een onmenselijke maat.

Indien men Gods eenvoud overdrijft, loopt men het gevaar Zijn oneindige zorg voor allerlei details uit het oog te verliezen. Indien men Gods oneindigheid overbenadrukt en Zijn alom liefhebbende zorg, loopt men het gevaar om Hem als te mysterieus en te immanent, idealistisch en te close te beschouwen en wordt Hij zelfs naijverig op een inhumane manier.

Een van de tegenstrijdigheden van deïsme is de probleemstelling hoe God almachtig kan zijn en toch zo afzijdig en ogenschijnlijk onverschillig. Om hieraan te ontsnappen kan men de gevolgtrekking kiezen dat God dus niet almachtig is. Zoals een theoloog het zei: "God kan alles wat hij wil en hij wilt alles wat hij kan". En zo kan men in agnostisch materialisme belanden. Want een god die ons niet echt kan helpen, is niet echt interessant en geloofwaardig. Daarom kan hij bestaan, of misschien niet. En dan kan men net zo goed concluderen dat hij er helemaal niet kan zijn, want wat heeft het voor zin om in zo'n onverschillig en onzichtbaar wezen te geloven.

Het vreemde aan atheïsme, zoals geportretteerd in de literatuur van Camus, is de neiging om God de schuld te geven van al ons bloed, zweet en tranen. Dit is omdat niemand echt van zijn bewustzijn van God afkomt en zo gaat men Hem vervloeken. En er zijn dan ook mensen die voor het satanisme kiezen. Voor hen is satan degene die ons verlost van deze boeman, die eigenlijk slechter is dan de duivel.

Aan de andere kant is de probleemstelling van mystisch idealisme hoe een transcendent God zich om mijn individueel persoontje kan bekommeren. En de conclusie die sommigen trekken is dat Hij dat doet door de bemiddeling van engelen (en/of Maria en de zogenaamde heiligen). Echter, dit maakt het probleem alleen maar erger. Want nu geloof ik dat ik geen persoonlijke relatie met mijn Schepper kan onderhouden, Die ik alles schuldig ben. En op die manier begin ik me vast te klampen aan en overdrijf ik de middelaars. Maar nu kan ik net zo goed concluderen dat God onpersoonlijk is en dat Hij alles doordringt. Het voordeel van zo'n geloof is dat ik me nu deel van de godheid kan beschouwen. Maar het probleem is dat ik nog steeds in een sterfelijk lichaam zit en in een persoonlijke wereld die in de dood eindigt. Om daar weer uit te komen, redeneren sommigen dat het een oneindige reeks van levens vereist om van negatief karma af te komen. De onpersoonlijke goden moeten me hierbij helpen. En zo kan men in de wereld van polytheïstische magie belanden.

Natuurlijk blijven de meeste mensen steken ergens aan de rechter of linker kant of in een gespleten houding. Maar over een langdurigere tijd verschuiven hele gemeenschappen, zoals het westen, van theïsme naar humanistisch atheïsme in ons zogenaamde tijdperk van postmodernisme. Sommigen individuen dwalen zelfs zeer snel af in een neerwaardse spiraal.

God woont in de eeuwigheid. Dit betekent dat Hij tijdloos is. Hij leeft boven tijd en ruimte, die deel uitmaken van de schepping. Hij woont in een eeuwig nu waar Hij alles ziet en weet. Wij mensen beleven het nu, komen uit het verleden en zijn op weg naar de toekomst. Salomo zei dat God een onbestemde tijd (sommigen vertalen 'de eeuw') in ons gelegd heeft, opdat we niet kunnen weten wat Hij doet. Zelfs engelen ervaren tijd, hoewel--omdat tijd relatief is--zij in staat zijn veel van de toekomst te weten. Critici mogen dan tegenwerpen dat Christus onmogelijk een baby kon zijn en in dezelfde tijd God almachtig. Maar dan zet je God in de tijd samen met Christus als mens. De menselijkheid van Christus is iets anders dan Zijn goddelijkheid. In het eeuwige nu waar God in woont ziet en weet Hij alles, min of meer zoals wij een landschap kunnen aanschouwen vanaf een bergtop. Tot in alle eeuwen zullen wij in de schepping leven, in tijd en ruimte, omgeven door Gods eeuwig Nu. Dit is geen verkeerd oxymoron, geen tegenstrijdigheid. Het is een paradox voor ons menselijk verstand.


top

christologia

theologia | philosophia | anthropologia | psychologia | moralitas | theoria





top

christologie | bijbel | diversen | apologetiek | theologie | wetenschap


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: