home > dutch > studies > theologie > ethiek > psychologia > christen-en-cultuur.php



Christen en Cultuur

Het volgende schema beschrijft de 4 voornaamste aspecten van het christelijke leven tegenover de maatschappij en hun respectievelijke tekortkomingen en overdrijvingen, of vormen van perversie en aversie.


"... zoekende de Stad die niet met handen gebouwd is".

"Wij zijn in de wereld..."

"...maar wij zijn niet van deze wereld".

Letterlijk of lichamelijk aspect

Verstandelijk aspect

Gevoelsaspect

Geestelijk aspect

"Heb u naaste lief als uzelf". Ook met praktische (letterlijke) dingen!

"Wees het licht en het zout (verlichting, bewaarmiddel & smaakmaker!) van de wereld". "...al van te voren het goede bedenkende voor ALLE mensen".

"Wij zijn ambassadeurs van Christus. Wordt verzoend met God!"

"De vreze van de Here is het kwade te haten". "... vreemdelingen en bijwoners op deze aarde".

Te veel sympathie voor de wereld. Wereldsympathiek.

Te naïef en te onwetend wat de maatschappij betreft en teveel nadruk op afzondering. Wereldvreemd en werelddwaas.

Te veel onder de indruk van de verworvenheden van de wereld. Wereldvriendelijk.

Alleen (samen) op een eiland. Vervreemd van de maatschappij. Wereldvervreemd.

De wereld is een geweldige en fantastische plek. Wereldliefhebbend.

Dokters die abortus plegen moeten gedood worden. Wereldvijandig.

Christen die een vijand van Christus is geworden.


De apostel Johannes stelt dat de dingen van de wereld zijn: de lust van het vlees, de lust van de ogen en de hoogmoed van het leven (deze drie vormen van perversie liggen er in James Bond films dik bovenop; maar ook in de meeste andere films en theater producties, literatuur en wat dies meer zij, bevinden zich verleidingen volgens deze principes [ook als hun tegenovergestelde aversies!]). Daarom, wanneer de Here zegt dat de Kerk het zout en licht van de wereld is, kan Hij niet bedoelen dat wij een soort smaakmaker voor de wereld zelf moeten zijn. Wat bedoelt Hij dan? Het moet zijn omdat de Kerk, zo lang ze licht en zout is, de wereld bewaart en ervoor zorgt dat Gods geduld niet opraakt. Maar ook dat, wanneer het zout smakeloos wordt en het licht uitdooft, dan worden zulke christenen uitgebraakt. Dit volgens de brief aan Laodicea en volgens de waarschuwing van Paulus dat de wilde olijftakken weer uitgetrokken kunnen worden en dat de natuurlijke takken--de Joden-- weer in de olijfboom geënt kunnen worden.

In 1 Korinthe 14: 20 roept Paulus ons op niet als kinderen te zijn in ons verstand (het Grieks hier heeft 'hersenen'!), maar om kinderlijk (niet kinderachtig!) te zijn in het kwade en dat we volmaakt in verstand (weer 'hersenen') behoren te zijn. Het tegenovergestelde van als een kind te zijn in het boze, is er wijs (sic!) in te zijn (een uitdrukking in het O.T.). Met 'kinderlijk' bedoelt de apostel onschuldig en zeker niet 'naïef'! Want elders bevestigt hij dat Satans gedachten ons niet onbekend zijn!

Indien men de geestelijke waarheid dat de Kerk qua karakter niet van de wereld is, overdrijft, hoewel we ons erin bevinden; dan zal men een houding ontwikkelen die te afzijdig is en men kan niet anders dan onwetend en daarom naïef worden. Als men nog verder dit pad naar beneden loopt, dan is men gedoemd om vervreemd, en daarom onkundig, te worden om aan deze wereld te getuigen; hoewel men zelf is uitgeroepen. Nog verder afwijken van de gulden middenweg maakt je zelfs een vijand van deze wereld en de plicht om je naaste als jezelf lief te hebben, zal verzinken in een moeras van fanatieke rhetoriek.

Mensen rechts van het rechte pad onderscheiden niet adequaat tussen de schepping (en wat ervan over is) en de wereld; en daarom zullen ze onnodig veel dingen als zondig en fout bestempelen. En wanneer zij ziek worden, of een been breken, hebben zij plotseling die afschuwelijke wereld wel nodig. De kunst is om te onderscheiden op een nuchtere manier of we met de lust van het vlees, de lust van de ogen en de hoogmoed van het leven te maken hebben, of met iets goeds dat de Here in de Schepping heeft gelegd. Zo zegt Hij dat artsen ervoor de zieken zijn. Echter, in de praktijk, zijn de zaken nogal verstrengeld met elkaar en vergt het de nodige wijsheid om het kwade van het goede te scheiden. Mensen aan de rechter kant hebben de neiging om God te dienen met zelfopgelegde regeltjes en vaak is dit veroorzaakt door een overdreven angst voor de zonde en de zondige wereld. Ja, men kan te angstig zijn en te beducht voor de wereld en wat er te vinden is.

Aan de andere kant kan men op een vergelijkbare manier afdwalen, maar in plaats van in steeds ergere wantoestanden van aversie, in steeds ergere vormen van perversie. Het liefdesvuur om de zondaar te benaderen kan veroorzaken dat een christen over bepaalde grenzen heenstapt en tegen het gebod om het kwade te haten, ingaat. Dan vergeet zo iemand dat wij vreemdelingen in dit ondermaandse tranendal zijn. De roeping om de zondaar lief te hebben, mag nooit omgezet worden in sympathie voor zijn of haar fouten. Veel christelijke organisaties zijn met de beste bedoelingen begonnen om daarna op een gegeven moment grotendeels weg te zinken in een moeras van sociaal compromitterende activiteiten. Op deze manier kan men beginnen als een sympathisant van de wereld om vervolgens een vriend van de wereld te worden en uiteindelijk als een 'world lover' te eindigen. Dit kan in een leven gebeuren en wordt ook waargenomen in de geschiedenis van kerken over de periode van enkele generaties.

De Farizeeërs en fanatiekelingen laten hun licht niet schijnen, omdat zij er een overdreven politiek van afzondering op na houden en een ideologie koesteren die de wereld vooral als een kwaadaardige en onverbeterlijke plek beschouwt. En de Sadduceeërs verliezen zichzelf in hun interesse voor wereldse zaken. De ware gulden middenweg kan alleen gehandhaafd worden indien men vasthoudt aan de diverse relevante aspecten. De zondaar lief te hebben en het kwade te haten, terwijl je je goed beseft dat je je nog steeds in de wereld bevindt maar je er niet aan gelijk maakt en je licht te laten schijnen zonder compromis naar rechts noch naar links; dat allemaal maakt deel uit van een goede christelijke houding tegenover de wereld die de Here aan een kruis genageld heeft.

De ene groep mensen worden gehandicapt door hun heiliger-dan-gij attitude en wordt als zodanig verworpen en de andere groep is niet goed genoeg omdat zij als mensen beschouwd worden die niet ver genoeg gaan. En op deze manieren worden we verdeeld door de grote tegenstander en lukt het hem om het evangelie irrelevant en krachteloos te maken. Dit allemaal is al erg genoeg, maar christenen maken het nog erger door elkaar aan te vallen en af te schilderen als de boosdoeners en zo verworden wij tot een theater van het absurde. Verwarring, geestelijke onwetendheid en egoïstische liefdeloosheid en zelfs hoogmoedige zelfvoldaanheid, maakt veel christenen niet alleen krachteloos, maar verandert hen in een onuitstaanbare kliek van dwaze ellendelingen. Op zijn best worden we gezien als mensen die er niet toe doen en worden we getolereerd, omdat, in onze apathische lauwheid, we gewoonweg niet opvallen en in de menigte opgaan.

Evangelie is Grieks voor 'goede boodschap' en het lijkt erop dat in deze tijd we dubbel zoveel wijsheid nodig hebben om het te redden van de twijfelachtige reputatie die eraan kleeft. Maar de Here is Dezelfde en Hij wil nog steeds mensen inspireren met een wijsheid die boven dit tijdelijke uitziet en die ons voorbereidt op het eeuwige en ons ook nuttig maakt voor vandaag. Het evangelie is niet alleen bedoeld voor zielige zondaars die als verschoppelingen buiten het reilen en zeilen van de maatschappij geplaatst zijn en die niemand hebben om hen echt uit de put te halen; maar is ook bedoeld voor de rijken, de intelligentia en de presidenten.


top

christologia

theologia | philosophia | anthropologia | psychologia | moralitas | theoria





top

christologie | bijbel | diversen | apologetiek | theologie | wetenschap


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: