home > dutch > studies > diversen > spel.php

"Het ultieme spel"

De voornaamste kenmerken van de paradijszonde waren ongehoorzaamheid, onafhankelijkheid en egoïsme, met het gevolg dat een volmaakte plaats vol van liefde in het geven van jezelf aan de ander verloederde in een hel van het aanklagen van de ander, egoïsme en zelfs de dood; eerst geestelijk en uiteindelijk letterlijk. Iedere zonde sindsdien draagt het karakter van Adams overtreding (niet van Eva, want volgens de apostel Paulus werd zij misleid). Het belangrijkste kenmerk van zonde is de poging om als God te zijn. Sommige religies, zoals die van de Mormonen, houden zelfs goddelijkheid in het vooruitschiet voor hun aanhangers. Maar de meeste mensen zijn realistisch genoeg om te begrijpen dat dit veel te ver gaat. Toch verlangen wij onbewust ernaar om als God te zijn en in de praktijk vindt dit zijn weg in onafhankelijk en ongehoorzaam gedrag wat Gods Persoon betreft. Op elke mogelijke manier spelen wij als kleine goden in de omgeving die wijzelf organiseren; of, als de omgeving ons teveel wordt, neigen wij tot depressie of rebellie, omdat ons 'godspel' dreigt te mislukken. God plantte de testboom van de kennis van goed en kwaad niet om ons te plagen, maar om ons te leren Hem te vertrouwen en lief te hebben, zodat we elkaar zouden kunnen liefhebben!

In Jesaja 58: 2-10 legt de Heer ons uit dat onze religiositeit vaak hypocriet is. We vasten, we doen zogenaamd dit en dat voor God, maar Hij antwoordt ons niet. Waarom? Omdat we een psychologisch-geestelijk spelletje spelen, waarmee ons ego zichzelf opwerpt boven al de anderen. We onderdrukken in plaats van te dienen. We nemen in plaats van te geven. Indien wij zouden stoppen met het vingertje te wijzen naar anderen, dan zouden we roepen en Hij zou onmiddellijk antwoorden. Merk op dat wanneer je naar iemand anders wijst, er drie vingers terugwijzen.

Dit is des te beschamender voor mij, omdat ikzelf een boekje heb geschreven "Ieder zijn eigen god?" waarin ik uiteenzet hoe het boze hart zichzelf tot god wil zijn op allerlei manieren. En mijn eigen hart schijnt deze kennis te gebruiken om zelf ook god te spelen over al de anderen. Wel, het psychologische en geestelijke spelletje van slachtoffer die klaagt over de "boosdoeners" blijkt ook een manier te zijn waarmee het hart zich tot god kan zijn. De oorzaak is gewoon hoogmoed en de onverzoenlijkheid en boosheid worden steeds gevoed, omdat het hart vindt dat men tegen ons een onvergeeflijke zonde heeft begaan (allemaal onbewust totdat het "zwaard van het Woord dat doorsnijdt tot scheiding van geest en ziel en been en merg en dat een bevinder is van de gedachten en overleggingen van het hart" dit allemaal aan onszelf aan het licht brengt). Daarom kan het zo moeilijk zijn om te vergeven en los te laten. Immers, zolang we niet vergeven en loslaten, kan het hart zichzelf gekrengd blijven voelen en de ander blijven aanwijzen als de oorzaak van al onze ellende, of als degenen die de waarheid geweld aandoen; terwijl we meestal zelf (ook) schuldig zijn. En de Heer adviseert ons: "Laat los en u zal losgelaten worden, oordeel niet en u zal niet geoordeeld worden, enz."

Als iemand ook maar ons beeld van God aanraakt, dan beschouwen we dat als een schending van onszelf. Waarom? Omdat in onze boze harten we één met God zijn en God zelf is één met ons beeld van Hem. "Als je mijn God aanraakt, dan raak je mij aan..." Alsof God een verlengstuk van onze eigen persoonlijkheid is. Terecht stelde Job het als volgt tegen zijn vrienden: "Jullie staan in Gods plaats." Je zou het zo kunnen zeggen: "Jullie spelen God over mij met je eigen bekrompen beeld van God."

In de wereld zouden ze zeggen dat het gewoon een spelletje is van de goede tegen de slechte partij, maar het is in de eerste plaats een verticale realiteit, het ultieme spel, de rebellie van ons boze hart dat god speelt tegen de echte God; wat het autotheïsme (zelfvergoding) is dat in ons leeft sinds Adam en Eva het in werking hebben gebracht. Jesaja 17: 9 stelt het zo: "Het hart is krommer dan wat dan ook, ja dodelijk ziek is het; wie kan het kennen?" Dit geldt ook voor ons, zogenaamde verlichte Christenen.

Het wordt meer en meer duidelijker voor mij dat ook voor ons Christenen God inderdaad een verlengstuk is van onze eigen persoonlijkheid en een middel tot een doel en wijzelf zijn dat doel. Geen wonder dat de Heer tegen ons moet zijn, want Hij wederstaat de hoogmoedige, maar verleent genade aan de nederige. Daarom moeten we ons vernederen onder Zijn machtige hand, opdat Hij ons verhoge op Zijn tijd.


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: