home > dutch > studies > diversen > lapsarianisme.php

"Lapsarisme in een ander Licht"

Lapsarisme (van 'lapsa' de val van de mensheid), supra- en infralapsarisme en andere van zulke ismen hebben allemaal gemeen dat hun aanhangers op het verkeerde been zijn gezet. Zij proberen de volgorde van uitverkiezing, zondeval, redding enz. wetenschappelijk weer te geven voor het verstand; terwijl hun nooit verteld en uitgelegd is dat dit een vruchteloze bezigheid is.

Ten eerste heeft God ervoor gezorgd dat zaken die de redding van de ziel aangaan, boven de menselijke logica uitgaan en boven de wet van non-contradictie. Men kan niet stellen dat wanneer je niet uitverkoren bent, je automatisch voorbestemd bent voor de hel. Niemand zal kunnen zeggen voor de grote witte troon dat hij of zij er ook niets aan kan doen, implicerende dat het Gods schuld zelf is. En vele hypercalvinisten hebben precies zo'n houding in hun hart; wat niets anders dan een truc is om hen te weerhouden van de bijbelse oproep "Bekeer u!" In feite negeren zij onbewust hun eigen verantwoordelijkheid met een overdreven theologie van monergisme (alles komt bij God vandaan). En sommigen durven zelfs te zeggen dat, wanneer ze naar de hel gaan: 'Als God maar aan Zijn eer komt'. Maar dit is valse religiositeit. God komt dan juist niet aan Zijn eer. Want zij missen dan het doel van de goddelijke wil.

Het is heel gevaarlijk en in feite verkeerd om de bijbelse waarheid dat "het geloof is niet uit u, het is de gave van God" te overdrijven en uit zijn verband te rukken. Want de bijbel zegt ook dat "God wil dat alle mensen gered worden en tot de kennis van de waarheid komen". En de bijbel roept ons duidelijk op om "uit de doden op te staan". Betekent dit dan dat Arminius het bij het rechte eind had en dat Calvijn ernaast zat? Nee, zo'n vraag maakt duidelijk dat u de waarheid nog niet verstaat in deze. Deze twee heren uit het verleden gingen beide mank hierin dat zij het ondernamen om de redding aan het juk van hun eigen logica te onderwerpen. Beiden waren gedeeltelijk verkeerd en gedeeltelijk goed bezig.

De bijbel is vol van paradoxen die voor onze zwakke harten tegenstrijdigheden schijnen te zijn. Zo zeer dat Luther dacht dat de brief van Jacobus niet in de canon thuis hoorde! Maar elders roept het Woord ons op om "onze redding met vrezen en beven uit te werken, omdat God het is die zowel het willen als het werken bewerkt". Nu, dit is beide monergisme en synergisme (de mens moet ook wat doen), (De veiligheid van de eeuwige redding wordt hier niet bedoeld, maar het heiligingsproces van onze nieuwe mens hier op aarde). Opnieuw, dit schijnt tegen de wet van de non-contradictie in te gaan. Algebra zegt dat a niet ook b kan zijn. De bijbel leert dat zowel a als b over dezelfde verheven waarheid van het geloof gaan (Niet een geval van a=niet b, maar a+b=c). Denk aan Pascal die stelde dat het geloof redenen heeft die de rede te boven gaan.

Dat dit zo is, maakt de bijbel keer op keer duidelijk voor 'het ziende oog en het horende oor'. Denk bijvoorbeeld aan het feit dat het ene evangelie zegt dat Jezus "eli, eli" uitriep en het andere evangelie "eloï, eloï". Tenzij Hij zowel het een als het ander zei, lijkt dit nonsense voor het verstand. Dit geldt zelfs voor de tien geboden, want die verschillen in diverse passages; (echter men kan beredeneren dat Mozes de tweede keer ze met zijn eigen woorden weergaf). Sprak God tweemaal dan? Wie weet kan Hij dubbel spreken!?

Om ons vrij te maken uit dit dilemma wijst de bijbel ons de weg d.m.v. de geestelijke betekenissen van de slachtoffers in Leviticus 4 en 5. Het zondoffer spreekt van het feit dat Christus "tot zonde gemaakt werd voor ons" en op die manier voor onze zonden boette (de gevolgen van de zonde, de oude natuur, de oude Adam). Het schuldoffer spreekt van het feit dat de Here ons allen heeft teruggekocht en dat allen tot Hem mogen en moeten komen. In andere woorden het kruiswerk is algenoegzaam, maar niet alverzoenend. Waar het Arminianisme tot alverzoening kan leiden, daar kan het Calvinisme tot de godslasterlijke bewering leiden dat God mensen in de hel werpt zoals men spinnen in het vuur gooit. Hypercalvinisme leert de zgn. dubbele predestinatie. Maar dan is God aan het gooien met dobbelstenen en bepaalt hij a priori welke geaborteerde baby naar de hel gaat en welke naar de hemel (ze gaan allemaal naar de hemel natuurlijk, omdat ze de leeftijd van verantwoordelijkheid nog niet hebben bereikt). Toen Calvijn zei dat als God niemand had uitverkoren, dat dan niemand behouden zou worden en we allemaal in de hel zouden belanden; sprak hij niet van een dubbele predestinatie en zeker had hij het niet over babies.

Christus stierf ten behoeve van allen, maar alleen in de plaats van hen die zouden geloven (behalve in het geval van hen die nog niet de leeftijd van verantwoordelijkheid hebben bereikt ((vgl. Jona 4, waar de Here spreekt van mensen die niet het verschil tussen hun rechter en linkerhand weten; denk ook aan Paulus die het heeft over het feit dat kinderen van een gelovige ouder geheiligd zijn)) Babies en foetussen kunnen nog niet geloven en zijn behouden, dus ook uitverkoren. Bedenk dat de Here tegen de Farizeeërs zei dat God Hem lof had bereid uit de mond van kinderkens en zuigelingen! Gezien de sterftecijfers door de eeuwen heen en het aantal abortussen van de laatste decennia, is dit te begrijpen). Beide kanten, beide aspecten zijn waar. Ziet u, zowel a als b spreken over dezelfde zaak. Het is volledig verkeerd om te stellen dat de waarheid of a of b moet zijn. Vandaar stammen de grote verdelingen en scheuringen van het Christendom.


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: