home > dutch > studies > diversen > deugd2.php

Anoniem: "Moge waarachtige Wijsheid & Liefde door je heen schijnen als het ware door een prisma, zodat je echte deugden zult leren net zo helder als je de kleuren van de regenboog ziet."


De Ontwikkeling van Deugden in Kinderen

Evenals je bij het opvoeden van een kind of te streng of te toegeeflijk kunt zijn, zo heeft iedere deugd twee soorten ondeugden (met verschillende gradaties in een neerwaardse spiraal). Het hoofddoel van deze studie is om de Koninklijke Regel (Jacobus 2: 8) der Ethiek uit te leggen, die vervuld wordt in het liefhebben van de ander als jezelf.

De twaalf deugden hiervoor uitgebeeld, ontstaan min of meer in de volgorde van tijd en belangrijkheid. Als kind gewen je aan het eten en drinken in gezonde proporties (zelfbeheersing). Een kind wordt aangemoedigd zijn of haar wereld te verkennen en op te letten voor auto's en vreemden (moed). Je leert kleine taken te vervullen op de juiste manier (Voorzichtigheid en Oplettendheid). Op school wordt je onderwezen (Essentiële Kennis). Als jongeling maak je jezelf een gevoel voor het combineren van kleuren en vormen in kleren en meubelen eigen (Kunst).

Op een vroege leeftijd ontwikkel je ook inzicht in het onderscheiden van dwaasheid en ernst (wijsheid). In spelletjes, verhaaltjes en vriendschappen word je eerlijkheid gewaar (rechtvaardigheid). Vroeg of laat begin je je te realiseren dat iemands handelingen ethisch gemotiveerd zijn, of om jezelf op te spelen of om elkaar op te bouwen (nederigheid). En langzamerhand ontwikkel je een levensstijl van delen (liefdadigheid); of je vervalt in losbandigheid of eventueel vrekkigheid.

En tenslotte, maar niet ten laatste, groei je in geloof, hoop en liefde ("Laat de kindertjes tot Mij komen!"). In onze jeugd komen de meesten van ons in aanraking met religieuze ideeën. We vernemen iets over God. In veel gevallen is dit slechts een kwestie van het verstand. Men is ergens van overtuigd of niet, dat wil zeggen mentaal. Mensen kunnen opgroeien met de ideeën van het atheïsme, deïsme of wat dan ook. Onder al dezen hebben alleen de monotheïsten het bij het rechte eind, filosofisch gesproken. Maar zelfs de meesten van hen zitten ernaast. Want het is lang niet genoeg te geloven dat God bestaat. Onze harten hebben het nodig om in een levende relatie met onze Schepper te komen. We hebben hoop nodig voor ons aardse leven en voor de eeuwigheid.

Maar hoe kunnen we zekerheid hebben tenzij we uit Gods eigen hand vernemen hoe in de hemel te komen? We dienen daarom Zijn Woord te bestuderen. Daar ontvouwt Hij alle belangrijke waarheden. Men zou de Bijbel Gods liefdesbrief aan ons kunnen noemen, waarin Hij Zijn Liefde aan ons verklaart. Hij verhaalt daarin dat Hij Zijn Zoon heeft opgeofferd voor ons en onze onhebbelijkheden. Wij kunnen niet zelf onze fouten zomaar ongedaan maken. Want God is zo heilig dat--in onze ogen--een klein foutje de totale verwerping van Zijn Persoon inhoudt. Die verwerping bereikte zijn dieptepunt in de kruisiging.

Door het offer van Christus te aanvaarden, maken wij de meest deugdelijke stap van ons leven. Bekering houdt in principe alle deugden in. Het vergt verstand, wijsheid, rechtvaardigheid en liefde om toe te geven en te belijden dat de grootste zonde van ons hart de hoogmoedige verwerping van Gods Persoon is. Toch is Hij onze Schepper, Onderhouder en Zegenaar.

De Menselijke Zijnsdelen

Adam en Eva, voor hun val, waren geheel onschuldig. Zij beseften gewoonweg niet wat kwaad is. Hun harten kozen instinctief voor het goede. Hun verhouding tot en met God was natuurlijk, spontaan en volmaakt. Met ons kan dat niet zomaar het geval zijn. Wij moeten vaak met vallen en opstaan wijs worden. Jacobus (3:2) zegt: "Want wij allen struikelen dikwijls" en Petrus spoort ons aan om de deugd aan ons geloof toe te voegen (2 Pet. 1:5).

De vraag rijst wat deugdzaamheid eigenlijk is. In 2 Petrus 1:3 en 1 Petrus 2:9 wordt het woord deugd gebezigd om Gods kracht en volmaaktheid aan te duiden. In Filippenzen 4:8 duidt het op menselijke kracht en uitmuntendheid in ethisch gedrag. Hebreeën 5:14 zegt: "Het vaste voedsel (tegenover de onvervalste moedermelk van eenvoudige waarheden) is het deel van de volwassenen, die er gewend aan zijn geraakt om hun vaardigheden te oefenen in het onderscheid tussen kwaad en goed". Een deugdzaam persoon is hier goed in.

Om het verschil tussen waarheid en bedrog waar te nemen in onduidelijke zaken, het zogenaamde grijze gebied, is niet eenvoudig. Er is vaak ogenschijnlijk maar een klein verschil tussen goed en kwaad. Maar er bestaan richtlijnen. Als je liever het zekere voor het onzekere neemt, dan doe je er goed aan om aandacht te besteden aan alle aspecten van je leven. In het geval van ons menselijk wezen betekent dat dat je het lichaam met zijn vijf zintuigen en je verstand aan de ene kant; en je ziel en geest aan de andere kant: in precies evenwicht houdt. Het overbenadrukken van een kant, houdt het verwaarlozen van de andere kant in. Als een soort symmetrie heeft God beide onze stoffelijke en onstoffelijke zijden geschapen. We dienen beide zijden te eren en in evenwicht te houden. Een slap persoon wordt koorstachtig naar één kant gezogen. Dat komt omdat hij of zij het wil verafgoden.

De Bijbel, echter, maakt duidelijk dat we al onze zijnsdelen behoren lief te hebben. "Want niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat, maar voedt en koestert het (Ef. 5:29)". "Wordt vernieuwd in de geest van uw verstand (Ef. 4:23)". "Hij die wijsheid verkrijgt, heeft zijn eigen ziel lief (Spr. 19:8)". "Hij die zijn eigen geest onder controle heeft, is sterker dan hij die een stad inneemt (Spr. 26:32)". "Bewaar je hart meer dan enig ding, want daaruit zijn de bronnen van het leven (Spr. 4:23)". Mensen hebben al deze zijnsdelen of verafgood, of verwaarloosd, of veracht. Het is de kunst om ze de juiste plaats toe te kennen. De volgorde van zojuist, geeft ze in opeenvolgende orde van belangrijkheid.

De Geestelijke Strijd van de Volwassen Christen

En zo belandt een volwassen christen in de impasse tussen dode orthodoxie en revolutionair modernisme, tussen dogmatische traditie en een ontwikkeling die alles dreigt te ontwortelen. Echter, een volwassen geloof is goed gegrondvest op Gods blijvende waarheden en weet ook het hart van zijn medemens te bereiken. Petrus (1 Pet. 3: 15) zegt dat we ". . . altijd bereid moeten zijn om een verklaring af te leggen van de hoop die in ons is aan een ieder die ons om verantwoording vraagt".

Nu heb je christenen die voornamelijk hel en verdoemenis op de wereld om hen heen regenen. Zij raken niet eens het verstand van de man in de straat, laat staan zijn hart. Zij zijn ten enenmale te onverstandig om de zorgen van hun medemens op prijs te stellen. Zij zitten op een eiland en worden niet erkend. Maar er bestaan ook christenen die de wereld om hen heen zo goed begrijpen dat ze de essentie van Christus' boodschap uit het oog verliezen. Zij zijn erg goed in het opbrengen van sympathie, maar zielen winnen; daar zijn ze heel slecht in. Uiteindelijk verliezen beide soorten christenen het van de duivel. In de meeste gevallen, helaas, vullen ze elkaar niet aan. Ze vernietigen elkaar liever.

Een ernstige waarschuwing, echter, moet hier geluid worden. Velen dachten dat zij de ware gulden middenweg hadden bereikt. Maar alles wat ze deden, was een slap compromisse tussen waarheid en modernisme aan de ene kant, of een overdreven compromisse tussen waarheid en dode orthodoxie aan de andere kant prediken. Paulus zegt in 1 Korinthe 10:32, 33: "Wordt 'onaanstotelijk' (dat wil zeggen: 'Neemt een houding aan die geen aanstoot geeft aan . . .') tegenover Joden, heidenen en de Kerk van God; evenals ik ook in ALLE dingen ALLE mensen een plezier probeer te doen, door niet mijn eigen voordeel te zoeken, maar dat van de massa". En in 1 Korinthe 9:22 zegt hij: "Ik ben ALLE dingen geworden voor ALLEN om op elke manier in ieder geval sommigen te redden". Dit kan alleen gedaan worden wanneer je een groot begrip van waarheid bezit. Anders ben je gedoemd om maar een enkele kant een plezier te doen.

De christen, dan, is verwikkeld in een niet aflatende strijd. Het gevaar is reëel daarom om slap of overdreven, verbitterd of wereldgezind te worden; om te vervallen in een wetticisme van talloze gij-zult-nietjes, onder het mom van trouw: of om slap te worden onder het mom van ruimheid van opvatting.

Het Einde van de Zaak is om te Volharden in Liefde voor Christus en je Naaste

Het einde van de zaak is ". . . Hij moet meer worden en ik moet minder worden (Johannes 3:30)". Onze harten, die ervan houden om god te spelen, moeten nederigheid leren en de Persoon van Christus moet meer en meer op prijs gesteld worden. Hij is de Redder en het volmaakte Voorbeeld, beide volledig God en mens in één Persoon. Volhard in het volgen van Hem. Geef niet op meer van Hem te leren en te groeien in het geloof. Blijf naar Hem luisteren en je zult blijven groeien en nieuwe dingen ontdekken!

Als uw interesse nog meer gewekt is, klik dan hier om een inleiding tot mijn ethische theologie te bestuderen.

Zend ons uw opmerkingen, ideeën, en/of vragen...


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: