home > dutch > fictie > schoonheid.php


Mijn Altijd Mooie Vrouw


Ik had de hele dag gejaagd, maar niets gevangen. Zelfs mijn vallen waren leeg. De zon had mij genadeloos geslagen. Ik had zelfs geen muis gezien. En nu was ik terug dicht bij mijn blokhut aan een eenzaam meer in een afgelegen gebied. Ik had die dag wel kunnen vloeken. Dit was geen vakantie, maar marteling. Ik zag stukjes water van het meer waar onze blokhut gebouwd was en besloot om een duik te nemen. Ik begon mij uit te kleden, omdat mijn lichaam enorm aan het zweten was.

Toen hoorde ik iemand zachtjes zingen. De wind droeg de stem naar mij uit de richting van het meer. Ik herkende de stem en glimlachte. De spanning vluchtte als het ware uit mijn lichaam toen ik de aria hoorde en ik ging verder me te ontdoen van mijn plakkende kloffie. Met alleen mijn onderbroek aan ging ik in de richting waar de stem vandaan kwam. Terwijl ik het meer naderde kon ik door de bladeren witte aangename strepen zien, die uit het water verrezen. Op een of andere manier keek ik over mijn rechter schouder en zag een adelaar opgetild worden door thermische wind en toen neerdook op zijn prooi. Toen boog ik het struikgewas open en werd overweldigd door een aanblik van als het ware engelenpracht. Ik stond versteld. Mijn vrouw was zichzelf aan het insmeren met lotion met langzame bewegingen, terwijl ze naar haar lievelust aan het zingen was. Geen draadje hinderde het zicht. Mijn hart sloeg een slag over en ik stopte even, om dit plaatje voor altijd in mij op te slaan. Zelfs aan de andere kant van het meer waren reeën aan het drinken en allerlei vogels waren aan het fluiten; een heerlijk orkest.

Ze stond met haar rug naar me toe. Haar lange haar sierde haar gracieuze gestalte. En terwijl ze haar zelfgecomponeerde aria ten beste gaf, bewoog haar lichaam op de melodie van de muziek en zag ik haar linker borst. En toen ze de hoogste noot van haar altstem bereikte, hief ze haar armen op naar de hemel. Toen boog ze voorover om de lotion van haar lichaam af te spoelen. Dat was het teken om weer in beweging te komen. Ik ging door, maar een takje brak onder mijn voet en zij keek achterom. En toen ze half naar mij gekeerd was, legde ik mijn vinger op mijn mond. Haar hoofd was naar beneden gebogen en haar gouden lokken bedekte een stukje van haar gezicht als een soort sluier. Ze wenkte naar me met pretoogjes, terwijl ze haar wijsvinger langzaam bewoog, vrolijk als een teenager.

De zachte wind nam in kracht aan en speelde met haar haar. Ze strekte zichzelf en de zon ging onder achter haar en ze poseerde met een prachtige houding. Een vizioen van schoonheid en aanlokkelijkheid! Met haar lange haar in haar hand kijkt ze mij uitnodigend aan, het silhouet van een Griekse godin. Mysterie op zijn best. De wind wordt nog krachtiger en ik baan me een pad door het water naar deze mooie dame die er uitziet als een bronze beeld van een uitmuntend kunstenaar. Mijn vrouw, mijn Venus!

De wind wordt nog sterker en de witte branding loopt aan op de rotsen. Maar ik heb alleen aandacht voor mijn geluk. De vissen schieten weg terwijl ik haar in mijn armen neem en ze zich gewillig laat omarmen en betasten. Weg is de frustratie van een ellendige dag, weg zijn al mijn angsten en zorgen en zelfs de pijn is uit mijn rug geweken. We begeven ons naar het strandje en worden dronken van liefde. Dan is het juweel in de lotus . . . De wind wordt een kleine storm en een zacht kussen van regen begint te vallen, maar wij worden beschermd door twee grote eiken. De vissen schuilen achter de rotsen en de reeën keren terug het woud in. De golven zwellen aan en bereiken onze voeten. En als ik mijn handen in het zand duw, trekt mijn vrouw mij stevig tegen zich aan. Op dat moment krakt de donder door de lucht.

We haasten ons naar onze hut en ik maak een vuur in de open haart. Mijn vrouw bereidt een van mijn favoriete gerechten. We drinken Franse wijn en lachen om het weer. Mijn vrouw steekt kaarsen en wierook aan. Ik zet klassieke muziek op en dan zijn we weer bezig! En terwijl de sonata van Beethovens Maanlicht zijn hoogtepunt bereikt, laat de storm buiten haar laatste salvo horen. De sterren beginnen weer te twinkelen en wij rusten van ons liefdesspel. De golven trekken zich terug en ebben weg en de vissen komen uit hun schuilplaats, nibbelen aan elkaar en zijn diep tevreden, diep voldaan.




Vorig Volgend


Wat vindt u van deze website?
Naam:
Emailadres:
URL:
Anoniem:
A. Zeer goed.
B. Vrij goed.
C. Gaat wel.
D. Vrij slecht.
E. Zeer slecht.
Toelichting: