Woordsoorten en Andere Manieren van Communicatie
1. zelfstandignaamwoord	Gewoonlijk onderscheiden als konkreet en abstrakt, de bedachtzame lezer moge erop gewezen worden dat er ook specifieke woorden van de ziel, geest, het hart en natuurlijk ook van het verstand zijn.
2. werkwoord	Ik noem het werkwoord als tweede, omdat het de zelfstandige naamwoorden zijn die de voornaamste woordsoorten van de zin vormen en die verbonden zijn door de andere soorten
3. bijvoeglijk naamwoord	Het is mijn mening dat het bijvoeglijke naamwoord op de derde plaats thuishoort, omdat het een nadere omschrijving van de zelfstandige naamwoorden geeft die samenspelen d.m.v. het werkwoord.
4. bijwoord	Zoals het werkwoord de tweede plaats inneemt, zo neemt het bijwoord de vierde plaats in, aangezien het iets zegt over het werkwoord.
5. voornaamwoord	Het voornaamwoord kan de plaats van een zelfstandignaamwoord innemen als een hoofdspeler in de zin.
6. voorzetsel	Het voorzetsel wordt zo benoemd omdat het iets aanduidt over de plaats van een zelfstandignaamwoord of van een handelende zinsnede. Woorden als 'op', 'voor', 'tegenover', enz. bepalen de situatie van de spelers van de zin.
7. voegwoord	Woorden als 'en', 'of', 'ook', enz. voegen zinsdelen samen.
8. lidwoord	Talen zoals het Latijn hebben geen lidwoord. Dit wordt wel vervangen door aanwijzende voornaamwoorden. Het Latijn, tussen haakjes, heeft ook niet ons ik, jij, hij, wij, jullie en zij. Deze worden weergegeven door de verbogen werkwoordeinden
9. partikel, stukje	Woorden in het Koine Grieks zoals, 'ge', 'de', en 'men' zijn moeilijk de vertalen.
10. telwoorden	Te onderscheiden in rangtelwoorden zoals 'vijfde,' en hoofdtelwoorden zoals vijf. In talen als het Latijn heb je ook nog woorden als 'bis' (tweemaal),
11. interjectie, uiting. tussenwerpsel	Oeps, ahum, ah, ha, enz. Sommigen zouden het woordje 'hallo' hier ook onderbrengen.
12. namen	Ook bijnamen en scheldnamen.
13. spreken	Men zou kunnen beargumenteren dat deze modus in de woordsoorten is inbegrepen, maar wanneer men in aanmerking neemt dat lichaamstaal (de taal van expressie) ook een vorm van communicatie is; dan is dit duidelijk een aparte categorie. Gebarentalen kunnen hier ook ondergebracht worden. Grootspraak en onzin zijn respectievelijk de overdrijving en tekortkoming van spreken. Het Nieuwe Testament gebruikt twee verschillende woorden voor spreken, eipein en lalein; ik weet niet waarom. De Apostel Paulus had mysterien vernomen die je niet hardop mocht uitspreken (schrijven wel?). Intonatie via de de telefoon is een belangrijke manier van expressie. Bij afwezigheid van lichamelijke waarneming, moet de stem het overnemen.
14. krachttermen, vloeken, incantaties, verkeerde mantra's	Vaak is het Westerlingen onbekend dat mantra's het herhaald aanroepen van een Hindoe god(in) zijn.
15. zegen en vloek op een christelijke manier	De lezer moge eraan herinnerd worden dat het Nieuwe Testament in de eerste plaats de zegen predikt. "Zegent en vervloekt niet!" Maar tegen Simon de tovenaar werd wel degelijk een verwensing uitgesproken.
16. zingen	Verschillende culturen hebben een eigen vormen van zang.
17. bidden	Van langdurige meditatie (bedachtzaam spreken met de Godheid) tot en met een simpele zucht of steunen; deze zijn allemaal vormen van bidden.
18. huilen	Jeremiaden, huilzangen en weeklagen en zelfs autistische bewegingen en ticks; zijn allemaal modi lacrimosi.
19. gewoonten	Men zou kunnen zeggen dat deze modus een vorm van communicatie is op allerlei niveaus, van stopwoordjes tot roken. Natuurlijk zijn gewoonten meer onbewust dan bewust.
20. denken	Cogitatie is niet alleen maar een zaak van het verstand, maar ook van de geest, de ziel en vooral van het hart met zijn gewetens- en wilsbesluiten.
21. acterem	Mensen acteren op allerlei manieren; van woede en scheldpartijen tot en met zeer berekende verkooptechnieken.
22. kunstzinnig bezig zijn	Ars longa, vita brevis.
23. spelen	Als laatste en belangrijkste moeten we niet vergeten hoe belangrijk het is het kind in ons te behouden.

De constructie van mendela's, bloemencorso's, praalgraven en diverse processies, kunnen alle modi communicationis beslaan, van de eerste tot de laatste categorie.

Het analyseren van de woordsoorten (woordontleding) moet onderscheiden worden van de belangrijkere zinsontleding, waarmee men bewust wil worden van de verscheidene functionele onderdelen van een zin en hun samenhang. Sommige auteurs hebben de neiging om zich uit te drukken in lange en ingewikkelde zinsopbouwen die moeilijk te ontleden zijn.

Zend ons uw opmerkingen, ideeën, en/of vragen...

Advanced

INSTITUTIO SCRIPTURARUM

Beveel deze site aan!

top