DE ONTEVREDEN ZIEL
"Naar de hel met die school!" zei Willem tegen zijn ouders.
"Je weet niet wat je zegt," antwoordde zijn moeder. "Een goede opleiding zal je een goede baan bezorgen. Of wil je de rest van je leven doorbrengen als een vuilnisman?" Zijn vader had het al geruime tijd opgegeven om Willem op betere gedachten te brengen.
"Nee, ik word gewoon pooier!" Hierop gooide zijn moeder haar armen de lucht in om aan haar gevoel van hopeloosheid uiting te geven. Ze wist wel dat hij het niet echt meende, maar zijn spot deed haar pijn.
"Bovendien kan ik altijd in ploegendienst ergens redelijk verdienen". Willem was zestien jaar oud en snel op weg om niet eens de middelbare school te voltooien door eruit gemikt te worden. Hij presteerde gewoon niets en het kon hem ook niet schelen. Hij besteedde al zijn aandacht aan het opbouwen van zijn conditie d.m.v. diverse sporten. Zijn leraren haddden het ook al lang opgegeven om hem te waarschuwen. Het duurde dan ook niet lang of hij verliet de school; tot niemands verwondering. Hij had verscheidene baantjes achter elkaar, maar het kostte hem de grootste moeite om aan ze vast te houden. In de tussentijd at en sliep hij thuis. Zijn ouders wisten niet wat ze met hem moesten doen.
Op een dag vernam Willem over de radio, hij was toen zeventien, dat een plaatstelijke priester gearresteerd was voor ontucht met minderjarigen. Dit vond hij een prima reden om niet meer naar de kerk te gaan. Die avond aan tafel zei hij: "Naar de hel met priesters, dominees, kerken en de rest! Het zijn allemaal huichelaars. Vanaf nu ga ik niet meer naar de kerk met jullie".
"Je bent niets anders dan een verwend nest", gooit zijn vader eruit.
"Ja en wie verwende mij dan?" antwoordt Willem ad rem en gooit de deur dicht en gaat naar zijn kamer. Zijn vader heft zijn armen op in wanhoop.
"Wat zal ervan ons kind terecht komen?" zucht zijn moeder, meer in zichzelf dan tegen haar man.
"Misschien wordt hij toch nog een souteneur", zegt zijn vader sarcastisch.
"Zeg zulke dingen toch alsjeblieft niet. Ik stik al helemaal van de zenuwen", merkt z'n jongere zusje op.
Op zijn achtiende vindt Willem een baantje waar hij aan vast houdt, want nu doet hij zijn best. Zijn vader zegt tegen hem dat hij nu kostgeld moet betalen.
"Naar de duvel met thuis, dan; ik betaal geen cent! Ik weet een kamertje dat minder kost". Zegt Willem impulsief.
"Jongeman, je kan beter maar wat meer respect tonen tegenover je ouders. Wij hebben hard gewerkt voor jou sinds de dag dat je geboren werd!" zegt zijn vader boos.
"Of anders?" antwoordt Willem gewoon. Zijn vader staat op en geeft hem een oorvijg. Willem is er perplex van. Dan, zonder een woord te zeggen, pakt hij zijn koffer en verlaat het ouderlijk huis; om nooit meer terug te keren. Die week slaapt hij bij een vriend en maakt zijn huurkamertje klaar.
Op vijfentwintig jarige leeftijd is Willem zijn baas zat. "Naar de hel met bazen", moppert hij in zichzelf. Hij heeft wat geld gespaard en begint met het verkopen van verzekeringen. Hij leest veel boeken over positief denken. Hij leest ook een boek over lichaamstaal. Hij leest het steeds en steeds maar weer tot hij denkt dat hij zijn potentiële klanten kan lezen als een boek. Hij werkt heel hard en spaart zo veel mogelijk. Zijn superieuren prijzen hem praktisch constant, maar raden hem aan wat meer van het leven te genieten. "Koop toch een leuke sportauto en een chic huis of apartement!" Zei zeiden dit echter omdat zij bang waren hem te verliezen in het geval hij teveel geld spaarde. Willem antwoordt hun dat, indien hij met een flitsende bolide bij zijn klanten aankomt, hij misschien niet zoveel zal verkopen.
Op zijn zevenentwintigste heeft hij al menige relatie achter de rug. Maar dan vindt hij een meisje met wie hij wil samenwonen. Maar na een jaar gooit hij haar eruit en zegt tegen haar: "Naar de hel met jou en wat betreft met alle wijven!" Het meisje vertrekt met een zwaarmoedig gemoed, want zij heeft zeer haar best gedaan om de relatie een succes te maken, maar tevergeefs. 'Ik ga gewoon naar de hoeren', mompelt Willem in zichzelf.
Op zijn tweeëndertigste heeft Willem genoeg geld gespaard om een franchise te kopen. Hij heeft schoon genoeg van verzekeringen en van klanten met al hun vragen en eisen. "Naar de hel met verzekeringen!" Willem blijkt een slim zakenman te zijn. Zijn franchise loopt als gesmeerd. Hij is een uitstekend organisator, leert zichzelf verstand van boekhouding, is ook nog een effectieve manager en bewijst zijn sporen ook op technisch gebied. Op zijn achtendertigste bezit hij diverse franchises. Maar hij wordt steeds ongeduldiger met zijn werknemers en ook met zijn klanten. Dus zegt hij, u raadt het: "Naar de hel met ze allen! Ik ga alles verkopen en begin met iets anders.
Met nieuwe moed en kunde maakt hij een begin met het bestuderen van de effectenhandel. Nu is hij vijfenveertig. Na het aandachtig volgen van de markten voor geruime tijd, vangt hij aan met voorzichtige speculaties. Niet lang daarna wint hij veel meer dan hij verliest. "Het geluk is weer met me!" zegt hij tegen een bevriend zakenman. Zij gaan zijn eerste successen vieren in een nachtclub. Zij maken er echt een zeer wilde nacht van. Terwijl zij in de taxi stappen, want ze zijn veel te dronken om zelf te rijden, zegt Willem tegen zijn vriend: "Man, ik hoop dat ik dit nog vele keren met je mag herhalen!"
"Ja en hartelijk bedankt dat je voor alles hebt betaald", antwoordt zijn vriend.
"Geen dank, man. Het is mij een plezier".
Willem's fortuin blijft maar groeien. Hij krijgt politici, professoren, rechters en anderen in zijn vriendenkring, alsmede vele beroemde mensen. Maar na een poosje, hoe kan het ook anders, wordt hij ook dit zat. Hij besluit met werken te stoppen en een wereldreis te maken. Hij is nu multimillionair. "Naar de hel met de markten en effecten! Naar de hel met de hele santenkraam!"
Willem leeft een vrij wild leven met vele jongedames en in pure luxe. Hij wordt een echte charmeur en heeft altijd jonge vrouwen om zich heen. Hij heeft een voorliefde voor jonge dames, want die zijn volgens hem nog niet zo teleurgesteld in het leven. Ze zijn fris en handelbaar in zijn ogen. "Oh, die lekkere meiden, ze geven mij zoveel plezier!" Hij neemt ze mee op zijn zeejacht en rijdt met ze rond in zijn peperdure mercedes. En bedrijft de liefde met ze in zijn villa.
Maar op zijn vijfenvijtigste vertelt zijn arts het ernstige nieuws, namelijk dat hij kanker heeft. Op het eerst dringt het niet gelijk tot hem door.
"Wat zegt u?"
"Sorry, Meneer Berends, maar u heeft een ernstige vorm van kanker, leukemie".
"Oh, nee! Is er niets dat gedaan kan worden?"
"Ik stuur u naar de beste specialist".
"O.K. Misschien heeft God medelijden met mij".
"Amen", antwoordt de dokter.
Maar de specialist, na uitgebreide testen, zegt dat hij ook nog eens leverkanker heeft. Hij heeft nog maar een zeer korte tijd om te leven. Met een gebroken hart gaat Willem naar huis die dag. Zijn leven van luxe en plezier is plotsklaps betekenisloos geworden. De volgende dag bezoekt hij zijn notaris en laat aanzienlijk veel van zijn geld aan wat liefdadigheidsinstellingen na. Het meeste gaat echter naar zijn vriendinnen en ex-vriendinnen. Zijn lieveling, eine üppige Blondine, krijgt het meeste.
Een laatste en groots feest wordt gegeven. Ze weten niet echt wat zij hem moeten zeggen. Zij dansen, lachen en drinken tot diep in de nacht. Bij het weggaan, klemmen zij zonder bijna iets te zeggen zijn handen.
Op zijn sterfbed laat hij zijn grote lieveling, degene met de lange blonde haren en de aanlokkelijke boezem, komen en zegt tegen haar: "Ik wil deze wereld! Ik snak naar deze wereld! Kon ik nog maar voor tien jaren tekenen!" Zij zegt niets, maar een paar tranen lopen uit haar ogen. Zij neemt hem in haar armen, drukt hem tegen zich aan. En zo sterft hij, in diepe zielswanhoop.
Klik hier om het volgende verhaaltje te lezen.
Kort Verhaal / 1 / 2 / 3 / 4 / 5 / 7 / 8
INSTITUTIO SCRIPTURARUM
Beveel deze site aan!
